De gedachte achter de titel is dat ieder lid van een zorgintensief gezin een Koningskind is: mogelijkheden aangrijpen en genieten van het leven zijn de gemene delers. Echter, van oudsher is ‘Koningskinderen’ volgens experts een negatief woord voor gehandicapten.

Ik vraag mij af: is er sprake positief taboe?

Van Ach, Wee naar Jeah, Ja!
Op deze Koningskinderen-blog kwam direct de reactie van iemand uit het veld: ‘Goed initiatief, maar over die titel zou ik nog eens na denken, het legt te veel de nadruk op de onmogelijkheden van gehandicapten, te veel ach en wee’. Ik had niet eens aan mijn broer gedacht toen ik de naam zag. Met koningskinderen doelde ik op alle leden van ons gezin: we zijn allen Koningskinderen omdat we de mogelijkheden met beide handen aangrijpen en zo genieten van het leven alsof we een dag koning waren. Voorspoed – weten we – is geen vaststaand gegeven.

Een positief taboe
Het boek zal niet focussen op de gehandicapte broer of de zus met een stoornis, maar laten zien wat anders is en hetzelfde.  Een broer blijft immers een broer en een zus een zus. Mij lukte het zelden om de boodschap zo te verpakken dat ik een even nonchalante reactie kreeg op: ‘Ja hoor, met mijn broer is alles goed.’ Altijd volgde: ‘echt waar?’, of ‘wel zwaar voor je ouders’. Ik vraag mij af: is er wellicht sprake van een positief taboe?

Ik houd daarom de naam (een beetje polemiek kan ook geen kwaad).

=>Ben jij een brus en voel je je gekend in deze blog en wil jij geinterviewd worden voor mijn boek? Mail mij dan naar jetalert@live.com > Ach, waarom niet?

Advertenties