Omdat het Broers- en zussenboek 10 september uit komt verdient hij een site met zijn eigen naam:

www.brussenboek.nl

Daarop vind je impressies van het boek, en ook wat je van de inhoud kunt verwachten, en welke experts meewerkten aan het boek, en hoe je ons kunt bereiken voor interviews, om te spreken of andere zaken.

En wil je reageren op het boek? Dan kan dat zowel op die site als op de ‘Brussenboek’ Fanpagina.

Zie ik je daar en hoor ik van je?

 

Advertenties

Dit is de voorkant van het eerste, echte, nederlandse brussenboek.

NU al kun je het boek voor broers en zussen van kinderen én volwassenen bestellen op http://www.lannoocampus.nl/broers-en-zussenboek

Kom je ook langs op Facebook ? Tik in ‘Brussenboek’ en LIKE!

Publicatiedatum:
dinsdag 10 september

20130405-072144.jpg

“The most beautiful things in the world, cannot be seen or touched, they must be felt with the heart”Hellen Keller

De beroemde Amerikaanse Hellen Keller leefde aan het eind van de 19e eeuw (1880), was doof en blind, maar nam cum laude deel aan de samenleving: ze studeerde, schreef talloze boeken en sprak negen talen. Alhoewel de technologie meer en meer mensen laat deelnemen aan de maatschappij, is diezelfde maatschappij de grootste drempel voor Hellen Kellers als zij.

132 jaar later

Toen ik deze unieke zwart-wit reportage over Hellen Keller, inclusief fantastische, ouderwetse vertelstem, zag, realiseerde ik me dat haar verhaal nog steeds bijzonder is, ook al zijn wij met zn allen 132 jaar verder.

Een blinde tv-correspondent?

In Engeland werkt bij de BBC al jaren een blinde correspondent, Gary O’Donohue. Een oud BNR-collega bracht mij op zijn spoor door te twitteren dat de combinatie ‘blind’ en ‘correspondent’ een bijzondere was. Waarom zou het niet kunnen vroeg ik hem? Nou uh, ‘beeld’ en ‘blind’ gaat niet echt samen reageerde hij terug.

Apps

Hij had op zich gelijk, maar aangezien mijn broers leven een verhaal is van ‘we hadden nooit verwacht dat hij dat zou kunnen’, begon ik mij te interesseren in het ‘hoe’. En zo kwam ik achter een heel wereld van apps die de blinde en slechtziende markt bedienen. Zoals Layar, die de omgeving beschrijft, Color ID die kleuren benoemt, Look-Tell een money reader om geld te tellen.

Maar eigenlijk is het standaard bij de Iphone geleverde Siri spraak systeem nog de grootste inclusie-gadget voor iedereen met een zogenoemde beperking: elke functie op je telefoon en elk woord op internet kan worden opgelezen. Over Steve Jobs wordt niet voor niets gegrapt dat hij een blinde tante moet hebben gehad – wat is anders je beweegreden om zo’n dure gadget ontwikkelen?! Door dit alles begreep ik dat de mogelijkheden voor Gary, die je kunt volgen op Blind Gazza (‘views are my own’) op twitter, legendarisch groot zijn.

Luisteren, kritisch, onthouden

Even los van alle gadgets, is wat O’Donohue in de eerste plaats natuurlijk een goede journalist maakt, dat hij vanaf zijn geboorte getraind is in het luisteren. Dat ken ik maar al te goed van mijn broer: hij luistert niet alleen heel goed, maar is ook heel kritisch, en komt ook nog terug op dingen die ik hem in een ver verleden aan hen verteld heb. Hij wordt niet afgeleid door een leuk uiterlijk, maar waardeert liever een mooi verhaal. Daarom volg ik hem sinds een tijd op twitter: lees eens dit leuke artikel over de lancering van Pippa’s boek.

Mainstream media?

Vorig jaar kwam het journalistenblad van de NVJ met een aantal portretten van (natuurlijk getiteld ‘Journalisten zonder grenzen’) voorbeeldjournalisten met een handicap: de ene was blind, de ander in een rolstoel, en weer een ander pende alles met haar voeten op, waarbij ze met haar mond een camera bediende (gelijk aan de algemene journalisten-trend om niet alleen te schrijven, maar tegelijk ook foto’s te maken).

Waren zij het voorbeeld? Waarom was dan maar een van hen in dienst was van een mainstream krant, tijdschrift, tv of persbureau: degene die er al werkte, maar later in een rolstoel was gekomen. Zoals een blinde journalist het in het artikel zelf zei was, dat het eigenlijk een voordeel is om een handicap te hebben – omdat als je iemand even moet helpen om zijn plaats te wijzen, laten ze hun natuurlijke schild vallen, en krijg je de mens erachter te zien. Ik geloof dat zeker!

Risico mijdende cultuur

Toen ik nog medewerker van een Kamerlid was initieerde ik een werkbezoek aan de blinde/verstandelijk gehandicapten instelling van mijn broer. Er was ook een bezoek gepland aan het Gemeentehuis, waar een van mijn broers groepsgenoten werkte: ’s ochtends en ’s middags deed hij de rondjes voor de kopjes koffie en thee.

Verscheidenen gemeenteambtenaren vertelden mij, dat ze hadden verwacht dat hij heel veel ziek zou zijn. Maar het tegenovergestelde was het geval. Hij was elke dag even gemotiveerd, en met zijn blije humeur een welkome gast in elke kamer. Wat was er gebeurd? De medewerkers oordeelden niet meer met het hoofd of lieten zich leiden door hun eigen beeld van een handicap. Ze zagen door de handicap heen.

Dubbele handicap: risicomijdend gedrag prevaleert

Correspondent O’Donohue werd op zijn eerste werkdag bij de BBC gevraagd werd om te bungee jumpen. En later met de Kosovo-oorlog is hij zelfs naar Macadonie gestuurd.“Although there was all sorts of training, I’m not sure it would be quite so easy now,” aldus de correspondent in een artikel in de International Herald Tribune. O’Donohue vervolgt dat het voor gehandicapten bepaalt niet makkelijker is geworden vanwege de risicomijdende cultuur die nu in de wereld heerst: “Disabled people can be victims of our risk-averse culture”.

Vraag niet ‘hoe’ maar vraag ’t zelfde

Ik ben er niet achter gekomen hoe Gary precies zijn reportages maakt en noch weet ik hoe hij zich tijdens de Kosovo-oorlog staande hield. Maar waarom zouden dat stuk voor stuk geen interessante reportages zijn. De vergrijzing staat voor de deur, en de 65+ers staan te trappelen om mee te blijven doen, ook als het zicht hen begint te verlaten, dus waarom zou er geen aanleiding zijn voor een leuk programma of nieuwsitem op alles wat er al voor blinden is. Ik zie al het nieuwsitem voor mij: ‘blinde apps’ zijn de toekomst.

2013

Ik zou toch liever zelf in 2013 eens de discussie willen horen losbarsten over hoe het toch mogelijk is dat de beeldvorming over gehandicapten in de laatste honderd jaar niet veranderd is, en dat terwijl de deelname aan de samenleving vanwege alle technologische ontwikkelingen gewoon mogelijk is. Wij hebben ons beeld met z’n allen nog steeds niet durven aanpassen over iemand die anders is. Sterker nog, een gehandicapte vormt geen risico, maar is een van de hardste werkers. Vraag dus niet ‘hoe’ hij het doet, maar verwacht gewoon ‘dat’ hij zijn werk doet.

Een mooi en gezond 2013 gewenst, vol lef en liefde! Het is weer hoog tijd voor een blinde bungee jump.

*********************************************************************************

LEESTIP: deze blog van Elise schrijft – zelfs mijn favoriete blogster trapt nog steeds in de valkuil dat haar spastische zoontje niet een mooie toekomst zou hebben, vol van leven, werk en vrienden. Gelukkig maar dat ze haar eigen ‘Hellen Keller’ heeft: Joy van der Stel

De Facebook groep Broer & Zus is een feit! In het Lotje&co tijdschrift van 17 november as worden de brussen Marit, Justin en Seline voorgesteld. Zij reageerden destijds op mijn boek-oproep in het blad, en zijn nu de moderators van deze Lotje&co groep.

Lotje&co is de landelijke stichting voor ouders/gezinnen met een zorgintensief kind. Ze vinden het net zo belangrijk voor ouders, als voor de broers en zussen dat ze een plek hebben om hun ervaringen, veilig, te delen. Ik vind het dan ook een grote eer om de beheerder van de groep te zijn.

Klik hier  en kijk of het wat voor jou is!

* Berichten komen nooit op je eigen tijdlijn, dus wat je in Broer & Zus zegt, blijft in Broer & Zus. Enige vereiste is dat je 13 jaar of ouder bent, en een broer of zus met ‘iets’ hebt (handicap, stoornis of ziekte).

* Waar kun je de Lotje&co kopen? Klik hier!

%d bloggers liken dit: